วันเสาร์ที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2559

ชีวิตจืด

...ฟ้ามืดด้วยเมฆดำ   ซ้ำพื้นดินก็มืดมน
ทางเดินไม่รู้หน   คนจำคลำหนทางเดิน
ขี่ข่มระงมไห้   ไร้ยากแย่อยู่ยับเยิน
อดอยากมากมายเกิน   เพลินทุกข์ท่วมทับถมตน
มืดดินและมืดฟ้า   พาดาวดับดูเบื้องบน
เม็ดทรายอันกรายกล่น   หล่นเกลื่อนตายคล้ายคล้ายกัน
ยึดติดจึงติดยึด   อึดใจอัดมัดพัวพัน
เพลิดเพลินดื่มด่ำดัน   ฝันพร่ำถึงตรึงพะวง
ชีวิตจิตจืดชืด   ยืดอยู่ยาวใช่หดลง
วิญญาที่ปลิดปลง   คงรอยไว้ไม่สูญหาย
ออกจากโลกมืดมิด   จิตลอยพุ่งสูงสุดสาย
จักรวาลปรากฎกาย    หายมืดมัวทั่วทุกกาล
สว่างใสในมืดดำ   นำจริงงามดีผสาน
เรียนรู้ทรมาน   ผ่านผัสสะละตัณหา
ติดตัดขจัดสิ้น   ดินฟ้าไร้ไม่นำพา
ชีวิตเหนือนิทรา   หาสุขได้ในทุกข์ทน

ทิพย์ พัชน์ศรี

วันจันทร์ที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2559

วันพฤหัสบดีที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2559

กล้า ไม่กล้า กลัว ไม่กลัว

ทุกวันนี้เราขาดความกล้า กล้าที่จะทำหรือพูดตามที่เราคิดและเห็น มันเป็นเพราะความกลัวมาครอบงำใช่หรือไม่ ความกลัวมาจากวิตกกับผลจากการพูดหรือทำที่อาจนำอันตรายมาให้กับตัวเราและคนรอบข้างเรา อันตรายจากความเห็นที่แตกต่าง อันตรายจากความต้องการกำจัดความแตกต่าง การกำจัดที่ไม่คำนึงถึงเหตุและผล สิ่งที่เราเห็นและคิดจึงหยุดเพียงนั้น ไม่มีการพูดหรือทำต่อ
ในขณะที่เราขาดความกล้า เรายังเห็นคนทำตามที่พูด พูดตามที่คิด คิดตามที่เห็น เห็นตามที่ทำ อดคิดไม่ได้ว่าการกระทำทุกอย่างมีความกล้าเป็นองค์ประกอบอยู่ด้วยเสมอ สงสัยว่าแล้วเขาไม่กลัวหรือ
กล้าเป็นคนละเรื่องกับไม่กลัว 
ทั้งๆ ที่กลัว แต่คนเหล่าน้้นก็กล้าที่จะลงมือทำ
ความไม่กล้ากับความกลัวก็เป็นคนละเรื่องกัน บางเรื่องเราไม่กล้าแต่ก็กลัว เราไม่กล้าออกจากความคุ้นชินแต่ก็กลัวความคุ้นชินจะครอบงำเรา เราทั้งไม่กล้าและกลัว

เมื่อไม่กล้าและกลัวจะทำให้เราสงบนิ่งดูถูกความปรารถนาแห่งตนและสรรพสิ่งที่รายรอบ หลบซ่อนจากการรับรู้ หมกซ่อนในเงามืด เงาที่ปกป้องเราให้ลืมเลือนจากความเป็นจริงของสรรพสิ่ง สรรพสิ่งดำรงอยู่เรารับรู้แต่ไร้ความหมายกับชีวิตของเรา

หากเราไม่กล้าและไม่กลัว เราละทิ้งตัวตน ต้วเราดำรงอยู่ท่ามกลางสรรพสิ่งใคร่ครวญอยู่แบบจำศีลดูความเป็นไป สะสมความรู้ตัวทั่วพร้อม สะสมข้อมูลอย่างเคารพต่อสรรพสิ่ง รอ รอ รอ วันที่สรรพสิ่งจะปลุกปลอบให้เรามีความกล้า กล้าที่มองเห็นความจริงที่เจ็บปวดอยุติธรรม ความจริงที่ยังคงมีความหวังอยู่เสมอ ความจริงที่เป็นรากของความกล้า

เมื่อเรากล้าและไม่กลัวจะทำให้เราบ้าบิ่นบุกไป ลงมือทำอย่างประมาท เราไม่สนใจความเป็นจริงแม้จะรับรู้ เราอยู่กับอัตตาที่กล้าหาญ ตัวตนอันสำคัญของเราและหยามเหยียดสรรพสิ่ง เราอาจพลาดพลั้งหรือสำเร็จ บนอัตตาที่พาไป


หากเรากล้าและกลัว เราจะทำอย่างมีแผนการ รับรู้สภาวะแวดล้อมพร้อมปรับตัวตลอดการลงมือทำที่มาถึง เราจะศึกษา เราจะละเอียดรอบคอบ เราจะประสานกับสรรพสิ่ง การกระทำของเราที่กล้าทำ และความกลัวจะทำให้เราระมัดระวังอย่างมีสติ ตื่นรู้และเป็นไปอย่างกลมกลืนกับธรรมชาติของตนอย่างนอบน้อมต่อความปรารถนาและนอบน้อมต่อสรรพสิ่งตามจริงที่เป็น
เมื่อตัวตนของเราเปิดออกสรรพสิ่งสอดประสาน เรากล้าที่จะคิดตามที่เราเห็น พูดตามที่เราคิด และลงมือทำตามที่เราพูด จากการใคร่ครวญอย่างรอบคอบ และความกล้าไม่กลัวที่เกิดขึ้นจะทำให้เราประสบผลที่เป็นประโยชน์ต่อตัวเรา ประโยชน์ต่อผู้อื่น และประโยชน์ต่อสรรพสิ่ง ด้วยความนอบน้อมต่อตัวเองและสรรพสิ่ง

กล้าพร้อมกับกลัว แล้วลงมือทำตามที่พูด พูดตามที่คิด คิดตามที่เห็น เห็นตามที่ทำ แล้วการเรียนรู้จะตามมา
กล้าจากภายในจุดประกายไปตามฝันนอบน้อมต่อตัวตนและความปรารถนาแห่งตน กลัวอย่างนอบน้อมต่อสรรพสิ่งให้สอดประสานด้วยความตื่นรู้ เพื่อประโยชน์ทั้งมวลจะบังเกิด

วันศุกร์ที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2559

1 มกราคม 2559 เปิดปี

วันนี้เป็นวันแรกในปี 2559 คนให้ความสำคัญกับวันแต่ละวันไม่เหมือนกัน
ที่น่าสนใจคือทำไมคนให้ความสำคัญกับวัน แต่ละวันมีอะไรแตกต่างกัน ความหมายของวันนั้นให้ความหมายกับชีวิตแต่ละคนอย่างไร ทำไมต้องเป็นวันโน้นวันนี้ วันอะไรต่อมิอะไร น่าแปลกกว่านั้นคือแต่ละวันที่เขาว่าสำคัญ เขาทำกับความหมายของวันนั้นอย่างไร ทำไมเพราะเหตุใด
ในรอบปีเรามีวันที่เรียกว่าวันสำคัญทางศาสนา วันตามประเพณีนิยม วันตามหลักสากล วันต่างๆมากมาย
วันนี้เป็นวันขึ้นปีใหม่แบบสากล วันขึี้นปีใหม่แบบไทยๆ ก็มี แบบจีน แบบศาสนาอื่นๆ ก็มี แล้วมันไม่ตรงกันแล้วตกลง ปีใหม่วันขึ้น วันแรกของมันคือวันใด ที่น่าสนใจคือมันไม่มีได้ไหม
เราอวยพรกันในวันปีใหม่สากล ปีใหม่จีน ปีใหม่ศานาอื่นๆ เราอวยพรกันทุกวันได้ไหม แล้วทำตามที่อวยพรกันได้ไหม
เราอวยพรกันในหลายวันในหนึ่งปี เราอวยพรกันด้วยความรัก ความเกื้อกูลกันและกันหรืออวยพรกันไปตามประเพณี แล้วไอ้ประเพณีนี้มันมาจากไหนทำไมเราสวามิภักดิ์ต่อมัน ยอมตามไม่ขัดขืน
ปีใหม่นี้ขอให้ท่านโชคดีมีคำตอบกับทุกคำถาม และตั้งคำถามกับทุกคำตอบด้วย